Yuan ve Xiang ırmakları durmaksızın akar; Qu Yuan'ın yüreğindeki keder ve öfke ne kadar da derindir. Gün batarken sonbahar rüzgârı kalkar, akçaağaç ormanından hışırtılar yükselir.

三闾庙: Qu Yuan'a adanmış tapınak. Qu Yuan, Chu devletinde Sanlü Dafu görevinde bulunmuştur. 沅湘: Hunan'daki Yuan ve Xiang ırmakları; genel olarak Chu diyarının sularını da belirtir.

屈子: Qu Yuan için kullanılan saygı unvanı. 怨: İftiraya uğrayıp sürülmenin ve ideallerini gerçekleştirememenin kederini ve öfkesini içerir; sıradan bir yakınma değildir. 萧萧: Rüzgârın ağaçlarda çıkardığı ses.

Eser rehberi：Dai Shulun, Qu Yuan'ın anıldığı tapınaktan geçerken akan ırmağın etkisiyle geçmişi düşünür. Yalnızca yirmi karakterden oluşan şiir, Qu Yuan'ın “怨”（iç acısı ve sitemi）üzerinde durur; hayatını yeniden anlatmaz, anmanın yankısını manzaraya yükler.

İlk dizedeki “不尽” (tükenmeden), önce akan suyu anlatır; ikinci dizedeki “何深” (ne derin), insanın kederini ve öfkesini suyun akışına bağlar. Mekânın derinliği ile zamanın uzunluğu birbirini destekler ve geçmişe duyulan hislere yoğunluk kazandırır.

Son iki dize değerlendirmeyi bırakır, geriye gün batımındaki sonbahar rüzgârını ve akçaağaç ormanının sesini bırakır. Okur sanki tapınağın önünde sessizliğin içindeki yankıyı duyar; böylece Qu Yuan'ın ruhu da tek bir yargıyla tüketilmez.