Derin Sonbaharda Flütün Gölgesi

[Giriş]

[Kıta 1]

Şafak vaktinde Chang'an şehri

Bulutla sis iyice soğumuş bir ırmak gibi, yavaşça akıyor

Han hanedanının sarayları beliriyor

Sonbahar renkleri içinde, görkemli ve ince

Derin sonbahar kıpırtısız

Yalnızca yaban kazları, sıra olup gidiyor

[Nakarat Öncesi]

Geriye birkaç sönük yıldız kalmış

Son ana kadar parlar, ancak o zaman çekilir

[Nakarat]

残星几点雁横塞，长笛一声人倚楼 — Birkaç solgun yıldız, sınır boyunu aşan yaban kazları; uzun bir flütten tek ses, kuleye yaslanmış bir insan

云雾凄凉拂曙流，汉家宫阙动高秋 — Bulut ve sis hüzünle şafağa sürtünerek akar, Han sarayları derin sonbaharı sarsar

紫艳半开篱菊静，红衣落尽渚莲愁 — Çit dibindeki kasımpatları mor güzellikleriyle yarı açmış，sessiz；kumluktaki nilüferler kırmızı giysilerini tümden dökmüş，kederli

鲈鱼正美不归去，空戴南冠学楚囚 — Levreğin tam lezzetli zamanı, ama eve dönmüyorum, boş yere güney başlığı takıp Chu'lu tutsağa özeniyorum

Gün ağarmak üzere, ben hâlâ kulenin tepesinde yaslanıyorum

Yuvaya dönme özlemi, kazlarla güneye uçuyor

[Kıta 2]

Kimin evinden geldiği bilinmeyen flüt sesi

Tek bir sesi bile，insanın yüreğini buruşturuyor

Küçük köşkün korkuluğuna yaslanıyorum

Flütün sesiyle yaban kazları, biri önce biri sonra

Şu uzun flütün sesi

Dinleyenin içini hem sızlatır hem burkar

[Nakarat Öncesi]

Çit dibindeki mor kasımpatılar yarı açmış

Sessiz sedasız açıyorlar, çekişmeden, bir şey istemeden

[Nakarat]

残星几点雁横塞，长笛一声人倚楼 — Birkaç solgun yıldız, sınır boyunu aşan yaban kazları; uzun bir flütten tek ses, kuleye yaslanmış bir insan

云雾凄凉拂曙流，汉家宫阙动高秋 — Bulut ve sis hüzünle şafağa sürtünerek akar, Han sarayları derin sonbaharı sarsar

紫艳半开篱菊静，红衣落尽渚莲愁 — Çit dibindeki kasımpatları mor güzellikleriyle yarı açmış，sessiz；kumluktaki nilüferler kırmızı giysilerini tümden dökmüş，kederli

鲈鱼正美不归去，空戴南冠学楚囚 — Levreğin tam lezzetli zamanı, ama eve dönmüyorum, boş yere güney başlığı takıp Chu'lu tutsağa özeniyorum

Gün ağarmak üzere, ben hâlâ kulenin tepesinde yaslanıyorum

Yuvaya dönme özlemi, kazlarla güneye uçuyor

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Kum adacığındaki kızıl nilüferlerin hepsi döküldü

Solmuş yaprakların arasında, boş bir tekne demirlemiş

Lotus neye üzülüyor acaba

Acaba o da mı hatırlıyor, eski günleri

Onun içinden geçeni anlıyorum

Bedenim Chang'an'da, gönlüm Jiangdong'un iskelesinde

[Köprü]

Memleketin levrekleri şimdi semiz

Eve dönme arzusu, yine boğazıma yükseliyor

Ama ben hâlâ Chang'an'dayım

Güney başlığımı takmış, Chu tutsağı gibi kapalı kalıyorum

Şan ve mevki uğruna mı

Anlatamıyorum, nasıl bir başarı beklediğimi

Flütün sesi yeniden yükseliyor

Bu kez beklenmedik biçimde, biraz şefkat duydum

[Kıta 4]

Ufuk balık karnı beyazına çalıyor

Yaban kazları yine yola koyulur, ırmak adacıklarına doğru

Bavulumu toplamalı mıyım

Yoksa biraz daha bekleyip, bir bahane mi bulsam

Önce flütün sesini sonuna kadar dinleyelim

Önce şu sesi sonuna kadar dinle, sonra düşünüp karar ver

[Son Nakarat]

残星几点雁横塞，长笛一声人倚楼 — Birkaç solgun yıldız, sınır boyunu aşan yaban kazları; uzun bir flütten tek ses, kuleye yaslanmış bir insan

云雾凄凉拂曙流，汉家宫阙动高秋 — Bulut ve sis hüzünle şafağa sürtünerek akar, Han sarayları derin sonbaharı sarsar

紫艳半开篱菊静，红衣落尽渚莲愁 — Çit dibindeki kasımpatları mor güzellikleriyle yarı açmış，sessiz；kumluktaki nilüferler kırmızı giysilerini tümden dökmüş，kederli

鲈鱼正美不归去，空戴南冠学楚囚 — Levreğin tam lezzetli zamanı, ama eve dönmüyorum, boş yere güney başlığı takıp Chu'lu tutsağa özeniyorum

Gün ağarmak üzere, ben hâlâ kulenin tepesinde yaslanıyorum

Yuvaya dönme özlemi, kazlarla güneye uçuyor

[Kapanış]

Uzun flütten bir ses yükseliyor, biri köşkün korkuluğuna yaslanıyor

Dönmek de ağır ağır, kalmak da ağır ağır