Nehir Durmadan Akar

[Giriş]

[Kıta 1]

Sonbahar rüzgârı en sert dağın zirvesinde eser

Giysimin yenlerini, şak şak çarptırıyor

Maymun vadide uzun uzun haykırıyor

Haykırış vadide，birkaç kez dönüp kıvrıldı

Rüzgâr sert, gök de böylesine yüksek

Sonbaharın sesleri çevremi sarıyor, bir türlü dağılmıyor

[Nakarat Öncesi]

Su ışıldayacak kadar berrak kum bembeyaz

Kuşlar alçakta dönerek, su yosunlarının üzerinden süzülür

[Nakarat]

风急天高猿啸哀 — Rüzgâr sert, gök yüksek, maymunların haykırışı kederli

Adacık duru kum beyaz, kuşlar çevresinde dönüp duruyor

无边落木萧萧下，不尽长江滚滚来 — Uçsuz bucaksız yapraklar hışırdayarak dökülür, bitmez Yangtze coşkun coşkun akar

万里悲秋常作客，百年多病独登台（Yurdumdan on bin li uzakta, sonbahara hüzünlenerek hep gurbetteyim；hastalıklarla dolu ömrümde terasa tek başıma çıkarım）

Acılar ve zorluklarla içim yanar，kır düşmüş şakaklarım çabucak beyazlar

Daha yeni elden bırakılan bulanık şarap kadehi，tozla kaplandı

[Kıta 2]

Yapraklar bütün gün döküldü

Uçsuz bucaksız, hışırdayarak örtüyor

Yangtze bunlara aldırmıyor

Kabaran dalgalar, sıra sıra birbirini izliyor

Yapraklar ne kadar hızlı dökülürse dökülsün

Irmak dökülen yapraklardan, daha coşkun

[Nakarat Öncesi]

On binlerce li öteden geldim

Güz yıldan yıla, beni daha uzaklara götürüyor

[Nakarat]

风急天高猿啸哀 — Rüzgâr sert, gök yüksek, maymunların haykırışı kederli

Adacık duru kum beyaz, kuşlar çevresinde dönüp duruyor

无边落木萧萧下，不尽长江滚滚来 — Uçsuz bucaksız yapraklar hışırdayarak dökülür, bitmez Yangtze coşkun coşkun akar

万里悲秋常作客，百年多病独登台（Yurdumdan on bin li uzakta, sonbahara hüzünlenerek hep gurbetteyim；hastalıklarla dolu ömrümde terasa tek başıma çıkarım）

Acılar ve zorluklarla içim yanar，kır düşmüş şakaklarım çabucak beyazlar

Daha yeni elden bırakılan bulanık şarap kadehi，tozla kaplandı

[Enstrümantal]

[Kıta 3]

Hastalıklı bedenimle yüksek terasa çıkıyorum

Basamak basamak, yavaşça katlanarak

Ömrünün sonbaharında, türlü hastalıklarla yorgun bedenim

İnce giysim yetmiyor, rüzgâr bağrıma doluyor

Ak saçlarım yine çoğaldı

Elimi saçlarımdan geçirince, birkaç tutam ak dökülüyor

[Köprü]

Şarapla soğuğu savuşturmayı istemiştim

Dudaklarıma kadar kaldırıp, yine usulca sallıyorum

Neden yine bıraktım

Sebebini, kendim de tahmin etmek istemiyorum

Böylece duralım işte

Irmağın dökülen yaprakları，birer birer taşımasını seyret

Sonbahar hüznüm on bin li boyunca uzandı

Günler yine de, adım adım yürünmeli

[Kıta 4]

Dağdan inme vakti geldi

Alacakaranlık acele ettiriyor，ayaklarım sürükleniyor

Gelecek yıl sonbahar yine gelecek

Bilmem bu beden, hâlâ burada olacak mı

Ama Yangtze hep akacak

Dökülen yapraklar, Yangtze, kimse değiştiremez bunları

[Son Nakarat]

风急天高猿啸哀 — Rüzgâr sert, gök yüksek, maymunların haykırışı kederli

Adacık duru kum beyaz, kuşlar çevresinde dönüp duruyor

无边落木萧萧下，不尽长江滚滚来 — Uçsuz bucaksız yapraklar hışırdayarak dökülür, bitmez Yangtze coşkun coşkun akar

万里悲秋常作客，百年多病独登台（Yurdumdan on bin li uzakta, sonbahara hüzünlenerek hep gurbetteyim；hastalıklarla dolu ömrümde terasa tek başıma çıkarım）

Acılar ve zorluklarla içim yanar，kır düşmüş şakaklarım çabucak beyazlar

Daha yeni elden bırakılan bulanık şarap kadehi，tozla kaplandı

[Kapanış]

Sonbahar rüzgârı hâlâ sert esiyor

Kederi yazıp bitirince，olduğu yere göm