จูอวี๋กับความคิดถึงจากแดนไกล

[ท่อนนำ]

[ท่อนร้อง 1]

独在异乡为异客 — อยู่ลำพังในต่างแดน เป็นแขกผู้แปลกถิ่น

บ้านเช่า เครื่องเรือนยังค่อนข้างใหม่

วันนี้คือเทศกาลฉงหยาง

คนทั้งเมือง，ต่างมุ่งขึ้นภูเขา

ฉันนับวันดู

ลองนับดูจากวันที่จากบ้าน ก็ผ่านมาสองวสันต์แล้ว

[ท่อนก่อนฮุก]

พอถึงเทศกาลเช่นนี้

ก็ยิ่งคิดถึงบ้าน อย่างลึกซึ้งเป็นพิเศษ

[ท่อนฮุก]

每逢佳节倍思亲 — ทุกคราวถึงเทศกาลอันดีงาม ยิ่งคิดถึงครอบครัวเป็นทวี

遍插茱萸少一人（ทุกคนปักกิ่งจูอวี๋กันทั่วแต่ขาดไปหนึ่งคน）

อยู่ไกลก็รู้ ยามพี่น้องขึ้นที่สูง

ฉันอยู่ไกลพันลี้ นับยามเย็นทีละครา

เหน็บความคิดถึงไว้ ที่สาบเสื้อของตน

คำพูดมาถึงริมฝีปาก ก็เม้มกลืนครั้งแล้วครั้งเล่า

[ท่อนร้อง 2]

นึกภาพที่บ้านในยามนี้จากแดนไกล

พี่น้องร่วมทางกัน，กำลังออกประตูตะวันออก

ขึ้นไปบนภูเขาสูงลูกนั้น

ปักกิ่งจูอวี๋ไว้ ตามขอบหมวกและจอนผม

พวกเขานับจำนวนคนดู

พลันพบว่าขาดฉันไป จึงเหม่อลอยชั่วขณะ

[ท่อนก่อนฮุก]

แม่จะบ่นคิดถึงฉันไหม

บนโต๊ะอาหารขาดถ้อยคำหนึ่ง，ขาดเสียงของฉัน

[ท่อนฮุก]

每逢佳节倍思亲 — ทุกคราวถึงเทศกาลอันดีงาม ยิ่งคิดถึงครอบครัวเป็นทวี

遍插茱萸少一人（ทุกคนปักกิ่งจูอวี๋กันทั่วแต่ขาดไปหนึ่งคน）

อยู่ไกลก็รู้ ยามพี่น้องขึ้นที่สูง

ฉันอยู่ไกลพันลี้ นับยามเย็นทีละครา

เหน็บความคิดถึงไว้ ที่สาบเสื้อของตน

คำพูดมาถึงริมฝีปาก ก็เม้มกลืนครั้งแล้วครั้งเล่า

[ดนตรีบรรเลง]

[ท่อนร้อง 3]

ฉันก็หักกิ่งจูอวี๋มาเช่นกัน

กลัดไว้บนเสื้อ กดเป็นรอยจาง ๆ

กลิ่นจูอวี๋ฉุนอยู่สักหน่อย

มีกลิ่นหอมสดชื่น ของพืชพรรณอยู่สายหนึ่ง

ผู้เฒ่าพูดถึงจูอวี๋

บอกว่าหากสวมมันไว้ ภูตผีสิ่งชั่วร้ายจะไม่เข้าใกล้

[ท่อนเชื่อม]

เขียนจดหมายถึงทางบ้าน

บอกว่าทุกอย่างที่นี่ดี ขออย่าห่วง

ไม่ได้พูดถึงเรื่องคิดถึงบ้าน

กลัวพวกเขาเห็นแล้ว กลางคืนจะนอนไม่สนิท

ท้ายจดหมายวาดภูเขาไว้ลูกหนึ่ง

ปีหน้าจะยืนรวมกลุ่มกับพวกเธออีก

เมื่อเขียนมาถึงตอนลงชื่อ

น้ำตาทำให้ชื่อ เปียกเป็นรอยหนึ่ง

[ท่อนร้อง 4]

หลังฟ้ามืดลง

รินสุราหนึ่งจอก ค่อยๆ จิบ

หันไปทางบ้าน

ให้กลิ่นสุราลอยไป ให้พวกเขาได้สูดดม

ดวงจันทร์ขึ้นแล้ว

คนที่บ้านเกิดกับข้า มองจันทร์ดวงเดียวกัน

[ท่อนฮุกสุดท้าย]

每逢佳节倍思亲 — ทุกคราวถึงเทศกาลอันดีงาม ยิ่งคิดถึงครอบครัวเป็นทวี

遍插茱萸少一人（ทุกคนปักกิ่งจูอวี๋กันทั่วแต่ขาดไปหนึ่งคน）

อยู่ไกลก็รู้ ยามพี่น้องขึ้นที่สูง

ฉันอยู่ไกลพันลี้ นับยามเย็นทีละครา

เหน็บความคิดถึงไว้ ที่สาบเสื้อของตน

คำพูดมาถึงริมฝีปาก ก็เม้มกลืนครั้งแล้วครั้งเล่า

[ท่อนจบ]

遍插茱萸少一人（ทุกคนปักกิ่งจูอวี๋กันทั่วแต่ขาดไปหนึ่งคน）

รอปีหน้าจูอวี๋แดง แล้วขึ้นที่สูงด้วยกัน