Kayısı Çiçeği Yağmurunda Bahar Köprüsü

[Giriş]

[Kıta 1]

Küçük tekneyi usulca yaşlı ağacın yanına bağlıyorum

Bambu değneğime dayanıp köprünün ötesindeki ışığı görmeye gidiyorum

İnce yağmur insanı saklanmaya zorlar gibi değil

Daha çok giysimin eteğine bir tutam çiçek kokusu katıyor sanki

[Nakarat Öncesi]

Rüzgâr yüzümden geçiyor, zerre kadar acele etmeden

Meğer bahar böyle yakınımıza sokulabilirmiş

[Nakarat]

Bu köprüyü geçince baharı sahiplen

Günleri biraz daha hafif ama daha da özenle yaşa

Her yolun peşine düşüp bir varış noktası sormak gerekmez

Güzel bir esinti bile biraz durmamıza değer

Bu köprüyü geçince baharı sahiplen

Dilerim attığım her adımda içim özgür olsun

[Çalgısal Ara]

[Kıta 2]

Kayısı çiçekleri uzakları uçuk kırmızıya boyuyor

Söğüt dalları akan suyun yumuşak düşlerini tarıyor

Telaşımı bir süreliğine kıyıda bıraktım

Dünyada insanı acele ettirmeyen sesler de olduğunu duydum

[Nakarat Öncesi]

Rüzgâr yüzümden geçiyor, zerre kadar acele etmeden

Meğer bahar böyle yakınımıza sokulabilirmiş

[Nakarat]

Bu köprüyü geçince baharı sahiplen

Günleri biraz daha hafif ama daha da özenle yaşa

Her yolun peşine düşüp bir varış noktası sormak gerekmez

Güzel bir esinti bile biraz durmamıza değer

Bu köprüyü geçince baharı sahiplen

Dilerim attığım her adımda içim özgür olsun

[Köprü]

İlerlemek için ille de hızlı yürümek gerekmez

Sımsıkı tutmak da değer vermenin tek yolu değildir

Hafif bir yağmur şefkatle geçmeye razı olduğunda

Bırak bu yürek de bütün varlıklarla birlikte uyansın

[Son Nakarat]

Bu köprüyü geçince baharı sahiplen

Günleri biraz daha hafif ama daha da özenle yaşa

Her yolun peşine düşüp bir varış noktası sormak gerekmez

Güzel bir esinti bile biraz durmamıza değer

Bu köprüyü geçince baharı sahiplen

Dilerim attığım her adımda içim özgür olsun

[Kapanış]

Akşamüstü beni hâlâ bekleyen küçük tekneye dönüyorum

Günün bütün neşesini heybe içine koyuyorum