ฤดูใบไม้ผลิไปมาเหมือนมีนัดหมายเสมอ ตะวันสูงขึ้น คนยิ่งง่วงนอน ถึงคราวฤดูใบไม้ผลิหวนกลับอีกครั้ง ฝนละเอียดเร่งหน่ออ้อให้งอกงาม ลมตะวันออกย้อมกิ่งหลิวเป็นสีเขียว หมอกหนาดูคล้ายกลืนสีทะเลที่อยู่ไกล แต่น้ำค้างแข็งบางยังทำร้ายกิ่งดอกไม้ ยามนี้ข้าผู้ใช้ชีวิตว่างในป่าเขามึนเมาเพราะดอกไม้ แม้เมานอนอยู่ท่ามกลางดอกไม้ ก็คงไม่รู้ตัวเลย

有期：มีฤดูกาลหรือกำหนดเวลาที่แน่นอน 归时：รับกับการมาและไปของฤดูใบไม้ผลิ คำแปลรักษานัยแห่งการกลับไปของวสันต์ ไม่ยืนยันว่าเป็นการกลับบ้านครั้งใดของผู้ประพันธ์

芦笋：หน่ออ่อนของอ้อ มิได้จำเป็นต้องหมายถึงหน่อไม้ฝรั่งที่ใช้เป็นผักในปัจจุบัน。剉（cuò）：ทำให้บอบช้ำ ทำให้เสียหาย。犹自：ยังคง。野客：คนแห่งป่าเขา เป็นคำที่ผู้แต่งใช้เรียกตนเอง。

การขึ้นบรรทัดในหน้าต้นฉบับไม่ตรงกับวรรคกวีทั้งหมด ควรอ่านต่อเนื่องเป็นแปดวรรค วรรคละเจ็ดอักษร

แนวทางอ่านผลงาน：ฟางกานเขียนถึงการเติบโตในฤดูใบไม้ผลิที่อยู่ร่วมกับความหนาวตกค้าง ก่อนลงท้ายด้วยภาพนอนเมาท่ามกลางดอกไม้อย่างสบายใจ บทกวีไม่ได้เขียนวันวสันต์ให้อบอุ่นเพียงอย่างเดียว ฝนพรำ หมอกหนา และน้ำค้างแข็งบางร่วมกันสร้างความรู้สึกต่อฤดูกาลที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น

“催” หรือเร่งเร้า และ “染” หรือย้อมสี บอกแรงผลักของฤดูใบไม้ผลิต่อพืช ส่วน “吞” หรือกลืน และ “剉” หรือตัดทำลาย บอกการบดบังและทำร้ายจากหมอกกับน้ำค้างแข็ง กริยาสองกลุ่มสร้างแรงดึงกัน ทำให้ภาพฤดูใบไม้ผลิเปลี่ยนแปลงและไม่จำเจ

คู่สุดท้ายคืนทิวทัศน์ที่เพ่งพินิจมาก่อนหน้านี้ให้แก่คนผู้หลงใหลดอกไม้ แทนที่จะกล่าวว่ากวีกำลังอธิบายฤดูใบไม้ผลิ ควรกล่าวว่ากวีบันทึกกระบวนการที่คนในฤดูใบไม้ผลิเคลื่อนจากการสังเกตไปสู่ความเพลิดเพลินจนลืมตน