ความอาลัยนี้ยืดเยื้อไม่สิ้น

[ท่อนนำ]

[ท่อนร้อง 1]

ตระกูลหยางมีลูกสาวคนหนึ่ง

养在深闺没人识（เลี้ยงดูอยู่ในห้องหอลึกเร้น ไร้ผู้ใดรู้จัก）

ความงามแต่กำเนิดมิอาจซ่อนไว้

วันหนึ่งนางถูกเลือกให้เข้าวัง

ชั่วขณะที่หันมายิ้ม

ความงามทั่วหกตำหนักล้วนกลายเป็นส่วนเกิน

[ท่อนก่อนฮุก]

春寒赐浴华清池（ยามใบไม้ผลิยังหนาว ทรงพระกรุณาให้นางอาบน้ำ ณ สระหัวชิง）

温泉水滑洗出凝脂 — น้ำพุร้อนลื่นละมุนอาบไล้ เผยผิวนวลเนียนดุจไขมันขาวข้น

[ท่อนฮุก]

บนฟ้าขอเป็นนกเคียงปีก

บนผืนดินขอเป็นกิ่งไม้ประสานอิงกัน

แม้ฟ้ายาวนานแผ่นดินยั่งยืนก็ยังมีวันสิ้นสุด

ความอาลัยนี้ทอดยาวไม่มีวันสิ้นสุด

เสียงกระซิบส่วนตัวกลางดึกในตำหนักฉางเซิง

คำสาบานนั้นมีเพียงสองใจที่รู้

[ท่อนร้อง 2]

กลองศึกจากอวี๋หยางกระหึ่มมา สะเทือนแผ่นดิน

ทำให้บทเพลงหนีฉางอวี่อีสะดุดแตกตื่น

ทหารนับพันม้านับหมื่นมุ่งสู่ตะวันตกเฉียงใต้

ทัพทั้งหกไม่ยอมมุ่งหน้าไปตะวันตกอีก

宛转蛾眉马前死（สาวงามคิ้วโค้งสิ้นชีพลงหน้าม้า）

เครื่องประดับดอกไม้บนหน้าผากร่วงเกลื่อนพื้น ไร้คนเก็บ

[ท่อนก่อนฮุก]

君王掩面救不得 — องค์ราชาปิดพระพักตร์มิอาจช่วยนางไว้ได้

หันกลับมามอง เลือดกับน้ำตาไหลปนกัน

[ท่อนฮุก]

บนฟ้าขอเป็นนกเคียงปีก

บนผืนดินขอเป็นกิ่งไม้ประสานอิงกัน

แม้ฟ้ายาวนานแผ่นดินยั่งยืนก็ยังมีวันสิ้นสุด

ความอาลัยนี้ทอดยาวไม่มีวันสิ้นสุด

เสียงกระซิบส่วนตัวกลางดึกในตำหนักฉางเซิง

คำสาบานนั้นมีเพียงสองใจที่รู้

[ดนตรีบรรเลง]

[ท่อนร้อง 3]

สายน้ำแห่งสู่สีมรกต ขุนเขาแห่งสู่เขียวขจี

ความรักขององค์เหนือหัวทุกเช้าค่ำ

行宫见月伤心色 — เห็นจันทร์ ณ วังแปรพระราชฐาน แสงนั้นชวนให้ปวดใจ

เสียงถอนใจร้าวราน เมื่อได้ยินกระดิ่งกลางฝนค่ำคืน

กลับมา สระและสวนยังคงเดิม

มองแล้วน้ำตาก็หยดลงพื้น

[ท่อนเชื่อม]

มีนักพรตเต๋าที่สื่อสารกับวิญญาณได้

ขึ้นฟ้าลงดินตามหาร่องรอยของนางจนทั่ว

ทั้งสรวงสวรรค์และปรโลกก็มิพบ

ภูเขาเซียนกลางทะเลมีม่านฝนพรางกั้น

เทพธิดาองค์นั้นในหอวิมาน

ผิวดั่งหิมะพักตร์ดั่งบุปผา เป็นนางแน่แท้

玉容寂寞泪阑干（ดวงหน้างามดุจหยกอ้างว้าง น้ำตาไหลอาบแก้ม）

ดั่งกิ่งดอกสาลี่อาบสายฝน

[ท่อนร้อง 4]

นางฝากทูตนำของเก่ากลับมา

ปิ่นทองกับกล่องประดับมุกนำความคิดถึงมาให้

钗留一股合一扇 — เก็บปิ่นไว้ขาหนึ่ง และกล่องไว้ฝาหนึ่ง

เพียงหัวใจมั่นคงดั่งเครื่องประดับทอง

ทั้งบนฟ้าและโลกมนุษย์ย่อมได้พบกันอีก

คำลาจากเอ่ยแผ่วเบาถึงเพียงนั้น

[ท่อนฮุกสุดท้าย]

บนฟ้าขอเป็นนกเคียงปีก

บนผืนดินขอเป็นกิ่งไม้ประสานอิงกัน

แม้ฟ้ายาวนานแผ่นดินยั่งยืนก็ยังมีวันสิ้นสุด

ความอาลัยนี้ทอดยาวไม่มีวันสิ้นสุด

เสียงกระซิบส่วนตัวกลางดึกในตำหนักฉางเซิง

คำสาบานนั้นมีเพียงสองใจที่รู้

[ท่อนจบ]

ตำหนักฉางเซิงในคืนชีซี

ความอาลัยยาวนานยิ่งกว่าฟ้าดิน และยิ่งไร้วันสิ้นสุด