ได้แต่มองทหารม้าโยวโจว รุกลึกยาวไกลจนเหอลั่วมืดมัว。
ออกชายแดนชุดหลังห้าบท
更多»
博文
更多»
บทกวี
เบญจมาศเหลืองมีนัดกับลมตะวันตกอยู่แล้ว ผมขาวกลับขึ้นบนศีรษะคนไกลบ้านก่อน。
คำนึงในฤดูใบไม้ร่วง
ลมไกลหมื่นหลี่ส่งห่านป่าฤดูใบไม้ร่วง ต่อภาพนี้ดื่มเต็มที่บนหอสูงได้
เลี้ยงส่งอาซูอวิ๋นผู้ตรวจชำระหนังสือ ณ หอเซี่ยเที่ยวแห่งเซวียนโจว
เดือนสิบถึงโยวโจว หอกง้าวเรียงรายดุจหมู่ดาว。
ผ่านความวุ่นวายพลัดพรากแล้วถูกเนรเทศไปเย่หลางด้วยพระกรุณา รำลึกการเที่ยวครั้งเก่าและเขียนความในใจมอบแก่เหวยเหลียงไจ่ เจ้าเมืองเจียงเซี่ย
ลมตะวันตกพัดธงร้านสุราในตลาด ฝนพรำในฤดูเบญจมาศ
คำนึงในฤดูใบไม้ร่วง
สุภาพชนยอมตายเพื่อผู้รู้ใจ ถือกระบี่ออกจากนครเยียน。
ขับขานจิงเคอ
ตะวันสูง หมอกควันจาง ค่อยดูอีกทีว่าวันนี้ฟ้าแจ่มหรือยัง。
ทำนองเนี่ยนหนูเจียว·ความรู้สึกยามใบไม้ผลิ
ดึกสงัด ข้างรั้วมีตะเกียงหนึ่งดวงสว่าง
เขียนสิ่งที่เห็นยามค่ำคืน
สีสันฤดูใบไม้ร่วงกับเสียงห่านป่ามีความเศร้าเท่าใด ล้วนอยู่ในแสงตะวันคล้อย
ลั่งเถาซา·วันฉงหยางขอสุราจากอู๋เจี้ยนซาน
更多»
นิยาย
หนึ่งกระดานกลางฝนราตรี
เสิ่นเจี้ยนเวยกลับหลินผู เตรียมปิดห้องหมากที่พ่อดำเนินกิจการมายี่สิบเจ็ดปี คืนฝนฤดูเหมย เหลียงซวี่เพื่อนเก่าที่ไม่ได้คุยกันยาวๆ มานานไม่มาตามนัด แต่เครื่องบันทึกเสียงของเธอกลับอัดเสียงชายชราที่มาขอยืมร่มไว้ ในกำหนดย้ายออกเก้าสิบวัน บ้านเก่าที่กำลังจะหายไปหลังหนึ่งนำคนที่จากบ้าน เด็กหนุ่มไร้พรสวรรค์ นักบันทึกเสียงที่ได้ยินไม่ชัด และนักหมากที่ไม่ยอมรับความชรา กลับมารวมกันอีกครั้ง พวกเขาต้องตัดสินใจว่าจะเก็บอะไรไว้ และต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยให้ผู้อื่นจากไปด้วย
ไอเขียวแห่งขุนเขาย้อมอาภรณ์
กู้ชิงเหอหาเลี้ยงชีพด้วยการลอกลาย นางวาดฉากใบไม้แดงเพื่อชดใช้ค่ากินอยู่ที่โรงเตี๊ยม แต่กลับเห็นหินขาวกับสีเขียวเข้มบนหานซาน การวาดแผนที่ให้คนแปลกหน้านำไปสู่สินค้าที่เสียหาย ต้นแบบลายเฉพาะ และสะพานเก่าที่รอซ่อม นางเดินทางไปมาระหว่างเมืองบนเขากับตัวเมือง ท่ามกลางการเลือกเรื่องค่าจ้าง น้ำใจ และงานวาด นางเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบทั้งสิ่งที่ตนวาดลงไปและสิ่งที่ไม่ได้วาด
แสงโคมริมรั้วฝากถึงแดนไกล
เสิ่นเหิงผู้หาเลี้ยงชีพด้วยการคัดหนังสือริมแม่น้ำ เลื่อนวันกลับบ้านครั้งแล้วครั้งเล่า คืนฤดูใบไม้ร่วง เด็กสองคนข้างรั้วทำโคมกระดาษขาด มาขอให้เขาช่วยซ่อม หากเขาหยุดเขียนมาซ่อมโคม พรุ่งนี้เช้าส่งต้นฉบับก็จะได้ค่าจ้างน้อยลง เมื่อโคมสว่างขึ้นอีกครั้ง เขาก็เขียนจดหมายถึงบ้านฉบับที่ไม่กล้าส่งมาตลอดเสร็จเสียที
หอชมฝน
หลู่ชิงคอยขานราคาแทนสมาคมเครื่องโบราณมาโดยตลอด ในที่สุดก็เก็บเงินซื้อเก้าอี้เก่าจากศาลบนเขา แล้วยกขึ้นไปบนหอกวนอวี่ หวังทำการค้าใหญ่ครั้งแรกของตน แขกชมหนึ่งคำ ขาเก้าอี้ก็จมลงในพื้นหออีกนิด เขาลองลุกขึ้น แต่ที่วางแขนกลับบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ น้ำฝนเอ่อเข้าตรอกชั้นล่างแล้ว บนโต๊ะเลี้ยงยังถกกันว่าเก้าอี้ตัวนี้ล้ำค่าเพียงใด เขาต้องทำให้คนที่กำลังหัวเราะเหล่านั้นได้ยินก่อนว่า เขายืนขึ้นไม่ได้จริง ๆ
更多»
เพลง
更多»
เรื่องยอดนิยม
更多»
แบ่งปัน
2026-11-05 16:18
2026-09-23 15:09
2025-12-21 21:06
2025-12-21 21:05
2025-12-21 21:03
2025-12-21 21:02
2025-12-21 21:01
2025-12-21 20:59
2025-12-21 20:59
2025-12-19 10:10
更多»
เว็บไซต์เพื่อน
更多»
ชุมชน
2025-12-24 09:52