Eriklerin sararıp olgunlaştığı yağmur mevsiminde her ev aralıksız yağmurla sarılıdır; çevresi otlarla kaplı göletten durmadan kurbağa sesleri gelir.

Biriyle buluşmak üzere sözleşmiştim; gece yarısı geçti, ama o hâlâ gelmedi. Farkında olmadan oyun taşlarını hafifçe tıklatıyorum; kandil fitilinde oluşan kömürleşmiş çiçek de dökülüverdi.

约客: Bir konuğu buluşmak üzere davet etmek. Başlık《有约》（Bir Randevu Var）olarak da görülür.

黄梅时节：Jiangnan’da eriklerin sararıp olgunlaştığı, yağmurların durmaksızın yağdığı yaz başı dönemi; sonbahar değildir. 家家雨：Her evin yağmurla kuşatılması; yağmurun ne kadar geniş bir alanı kapladığını anlatır.

青草池塘：Yeşil otlarla kaplı gölet ve kıyıları. 处处蛙：Her yandan kurbağa sesleri gelir; dizede kurbağa sözcüğü kurbağaların sesini anlatır.

有约：Önceden buluşmak için sözleşilmiş olması. 不来：Beklenen kişinin hâlâ gelmemiş olması. 过夜半：Gece yarısının geçmiş olması; bekleyişin uzun sürdüğünü belirtir.

闲敲棋子：dalgınlıkla，sıkıntı içinde oyun taşlarını hafifçe tıklatmak，hareket bekleyiş duygusu taşır；“闲”mutlaka kaygısız olmak demek değildir。

灯花: Yağ kandilinin fitili yandıktan sonra oluşan çiçeğe benzer birikinti. 落灯花: Bu birikintinin düşmesi; küçük bir değişim aracılığıyla gecenin ilerlemesi ve uzun bekleyiş anlatılır; kandilin yanındaki gerçek çiçekler değildir.

《约客》 (Konuğu Beklerken), Güney Song şairi Zhao Shixiu'nun, Jiangnan'da erik yağmurları mevsiminin bir gecesinde konuk beklediği anı anlattığı, yedi karakterli dört dizelik bir şiirdir. İlk iki dize yağmuru ve kurbağa seslerini anlatır; ancak son iki dizede beklenen konuğun gelmediği açıklanır ve dikkat, lamba altında oyun taşlarına hafifçe vuran ele yönelir. Kısa olmasına rağmen mevsim, sesler, kişi ve bekleyişin zaman duygusu birbirini tamamlar.

Buradaki metin bu sitenin okuma rehberidir, yazarın kendi önsözü değildir. Bu aktarımda yaygın dört dizelik sürüm kullanılmıştır; şiirdeki sahneden hareketle kesin bir yazılış yılı, ikamet yeri veya konuğun kimliği belirlenmez, konuğun gelmeyişinin nedeni de doğrulanmış tarihsel bir olgu sayılmaz.

Şiir bireyi aşan bir çevreyle başlar。“家家” ile “处处”，yani “her ev” ile “her yer” karşılık oluşturur，sürekli yağmur evleri örter，kurbağa sesleri gölet boyunca yayılır：Gözün önünü de kulağın çevresini de yaz başının canlılığı doldurur。Yağmur ve kurbağa sesleri yalnızca sessiz bir arka plan değildir，sürer、alçalıp yükselirler，ama konuk bekleyenin en çok duymak istediği kapı sesine bir türlü dönüşmezler。

Ancak “有约不来” (sözleştiği hâlde gelmemek), önceki manzarayı kişiye bağlar. Buraya gelindiğinde yağmurlu gece, yalnızca dingin bir manzara olmaktan çıkar; “过夜半” (gece yarısını geçmek) ise bekleyişe süre kazandırır. Şiir, konuğun neden gelmediğini açıklamaz. Bu eksiltme, beklentinin, tahminlerin ve hüznün birlikte var olabileceği bir alan bırakır; okurun bunun için kesin bir neden uydurması gerekmez.

Son dize telaşı ve düş kırıklığını doğrudan söylemez, kişiyi ayağa kaldırıp uzaklara baktırmaz; yalnızca “闲敲” (oyalanarak hafifçe vurmak) hareketini verir. Oyun normalde iki kişinin karşılıklı oturmasına uygundur, oysa şimdi taşlar tek başına vakit geçirmenin aracına dönüşmüştür. Bu küçük vurma hareketi, hem yapacak bir şey bulunmamasının gevşekliğini hem de düşüncelerin hâlâ verilen söze bağlı kalmasından doğan huzursuzluğu taşır. “闲” (boş, rahat) ile uzun bekleyiş arasındaki gerilim, kişinin duygusunun doğrudan bir yakınmaya dönüşmesini önler.

“落灯花”（fitilin yanmış ucunu düşürmek）, zamanı lambanın yanında görülebilen küçük bir değişime indirger. Bütün evlere yayılan yağmurdan göletteki kurbağa seslerine, oradan el altındaki oyun taşlarına ve fitile uzanırken şiirin bakışı giderek yakınlaşır; sesler de geniş çevreden tek kişinin yanındaki hafif tıkırtıya yönelir. Son, konuğun henüz gelmediği anda durur, bekleyişe bir sonuç eklemez; böylece ışığı yanan o oda, dört dizenin ötesinde de varlığını sürdürür.